در زندگی دیگر ( دوباره مرا پیدا کن )
در زندگی دیگر ( دوباره مرا پیدا کن )
ادامه پارت ۲۰ : مال من
کاکاشی ابرویش را بالا انداخت. «وسوسهانگیزه.»
اوبیتو به او خیره شد.
کاکاشی به عقب خیره شد.
یک لحظه گذشت.
سپس اوبیتو در یخچال را محکم باز کرد و زیر لب غرغر کرد: «خامه زده شده. دارم روی مال تو خامه زده شده میریزم، ای مزاحم.»
«اوبیتو، به خدا قسم...»
اما اوبیتو در حال حاضر مشغول کشیدن یک طرح چرخشی مشکوک و زیبا روی پنکیک کاکاشی بود و مثل یک گرملین لبخند میزد.
او خواند: «تو عاشقش هستی.»
کاکاشی سعی کرد خیره نگاه کند.
او واقعاً نتوانست.
اما پنکیکها خوشمزه بودند.
و اوبیتو در آشپزخانه به طرز گناه آلودی خوب به نظر میرسید، فرهای موهایش هنوز نامرتب بود و پوست قهوهایاش در نور صبح طلایی شده بود.
کاکاشی لقمه ای گرفت و او را تماشا کرد.
و برای چند ثانیه، همه چیز کند شد.
بدون لاس زدن. بدون هرج و مرج. فقط صدای کشیده شدن چنگال روی بشقاب و زمزمهی ضعیف موسیقی و نور خورشید که همه چیز را به رنگ طلاییِ شربت درآورده بود.
اوبیتو بشقاب به دست به پیشخوان تکیه داد و در حالی که نگاهش به صورت کاکاشی دوخته شده بود، آرام آرام غذا را میجوید. «حالت خوبه؟»
کاکاشی سر تکان داد. «آره.»
«ساکتی.»
«...من فقط... خوشحالم.»
اوبیتو پلک زد.
سپس لبخندی زد - چیزی کوچک. نرم. واقعی.
«خوبه،» گفت. «من از این حالتت خوشم میاد.»
کاکاشی سرش را بالا آورد. «مثلاً از چی؟»
اوبیتو شانهای بالا انداخت و شربت را از انگشت شستش لیسید.
«مال من.»
ادامه پارت ۲۰ : مال من
کاکاشی ابرویش را بالا انداخت. «وسوسهانگیزه.»
اوبیتو به او خیره شد.
کاکاشی به عقب خیره شد.
یک لحظه گذشت.
سپس اوبیتو در یخچال را محکم باز کرد و زیر لب غرغر کرد: «خامه زده شده. دارم روی مال تو خامه زده شده میریزم، ای مزاحم.»
«اوبیتو، به خدا قسم...»
اما اوبیتو در حال حاضر مشغول کشیدن یک طرح چرخشی مشکوک و زیبا روی پنکیک کاکاشی بود و مثل یک گرملین لبخند میزد.
او خواند: «تو عاشقش هستی.»
کاکاشی سعی کرد خیره نگاه کند.
او واقعاً نتوانست.
اما پنکیکها خوشمزه بودند.
و اوبیتو در آشپزخانه به طرز گناه آلودی خوب به نظر میرسید، فرهای موهایش هنوز نامرتب بود و پوست قهوهایاش در نور صبح طلایی شده بود.
کاکاشی لقمه ای گرفت و او را تماشا کرد.
و برای چند ثانیه، همه چیز کند شد.
بدون لاس زدن. بدون هرج و مرج. فقط صدای کشیده شدن چنگال روی بشقاب و زمزمهی ضعیف موسیقی و نور خورشید که همه چیز را به رنگ طلاییِ شربت درآورده بود.
اوبیتو بشقاب به دست به پیشخوان تکیه داد و در حالی که نگاهش به صورت کاکاشی دوخته شده بود، آرام آرام غذا را میجوید. «حالت خوبه؟»
کاکاشی سر تکان داد. «آره.»
«ساکتی.»
«...من فقط... خوشحالم.»
اوبیتو پلک زد.
سپس لبخندی زد - چیزی کوچک. نرم. واقعی.
«خوبه،» گفت. «من از این حالتت خوشم میاد.»
کاکاشی سرش را بالا آورد. «مثلاً از چی؟»
اوبیتو شانهای بالا انداخت و شربت را از انگشت شستش لیسید.
«مال من.»
- ۲۷۴
- ۲۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط