‌

‌
خدایا برای مردم ایران و برای مردم جنوب ایران، کاری کن. مردمی که از نفت، فقط دودش را دیدند و جنگش را و باروتش را...
مردمی که کنار زیباترین و باوقارترین خلیج دنیا، به جای زیستن، دائما آماده‌ی نبرد بودند.
که کاش هرگز هسته‌ای و نفتی وجود نداشت و بشر فکر دیگری به حال خودش می‌کرد تا برای خوشبختیِ عده‌ای در گوشه‌‌ای از جهان، عده‌ی دیگری در گوشه‌ی دیگری از جهان نگون‌بخت نمی‌شدند.
که همانا هر خاکی که داراتر بود، مردمانش ندارتر بودند و هر کشوری که به سیاست پرداخت، مردمانش زندگی را باختند... که از گنج این خاک، فقط جنگ و رنجش نصیبِ ما شده‌بود.
خدایا خودت مراقب مردم جنوب ایران باش و خودت تمام جنگ‌ها و جنجال‌های جهان را ختم به خیر کن.
خسته‌ایم از این کشمکش‌های تکرار شونده. غمگینیم، نگرانیم و بلاتکلیف؛ دلمان کمی آرامش و صلح می‌خواهد.
گرما ..جنگ. بی برقی ..بی آبی ..