از همان روزے ڪہ در باران سوارم ڪرده‌اے

از همان روزے ڪہ در باران سوارم ڪرده‌اے

بــا نگاهــت هيچ ميدانــي چڪارم ڪرده‌اے؟

بــا تــو تنــها يڪ خيابان همسفــر بــودم ولــي

با همان يڪ لحظہ عمرے بي‌قرارم ڪرده‌اے

جــرعہ ‌اے لبخنــد گيــرا ... از شــراب جامدت ...

بــر دلــم پاشيده‌اے ... دائمـــخمارم ڪرده‌اے

مــوج مويــت بــرده و غرق خيالم ڪرده ‌است

روسرے روے سرت   بود و دچارم ڪرده‌اے

تــازه فهميــدم ڪہ حافظ در چه دامي شد اسيـر

با نگاهت ، خنده ‌ات ، مويت ، شڪارم ڪرده‌اے

در خــيابــان اولــين عابــر منــم هــر صبــح زود

در همان جايي ڪہ روزے غصہ دارم ڪرده‌اے

رأس ساعــت ميرســي ، مــي‌بينمت ، ردميشوے ....

ڪم محلــي مي‌ڪني بــي اعتــبارم ڪرده‌اے

مــن مهــندس بــوده ‌ام دلدادگــي شأنــم نبــود

تازگــي ها گــل فروشي تازه‌ڪارم ڪرده‌اے

در نــگاه ديگــران پيش از تــو عاقــل بــوده ‌ام 

خوب‌ڪردے آمدے....مجنون تبارم ڪرده‌اے

در ولا الضــالين حمــدم خــدشہ ‌اے وارد نــبود

واے ِ من ، محتاج يڪ رڪعت شمارم ڪرده‌اے

( مهدے ذوالقـدر )