من آن ابرم که می آیم ز دریا

من آن ابرم که می آیم ز دریا

روانم در به در صحرا به صحرا

نشان کشتزار تشنه ای کو

که بارانم که بارانم سراپا


شبی مرغ سپیدی می شوم من

گشاده بادبان بال در باد

به دریا می زنم دل را و چون موج

به هر ره می روم آزاد آزاد


من آن ابرم که می خواهد ببارد

دل تنگم هوای گریه دارد

دل تنگم غریب این در و دشت

نمی داند کجا سر می گذارد