...

...
بعضی حرف ها مثل جوراب های بدبو هستند...
حالا چه شنیده باشی چه گفته باشی .. میماند گوشه ی دلت و کز میکند همانجا... تو هم هی فشارش میدهی گوشه تر، توی سوراخ سمبه های قلبت که نبینی اش، که یادت نیاید... اما جوراب ها بو گرفته اند... هر از گاهی مثل آتشفشان از قلبت میزنند بیرون و هی دوباره فشارشان میدهی دورتر و دورتر...
اما
یک جا بالاخره بویشان، تکرار یادشان خفه ات میکنند...
همه شان را یک جا بالا می آوری روی صاحبانشان...
بعد مجبور میشوی آدم هایت را هم بریزی دورتر و دووورتر...می دانی .
زندگی با آدم های جورابی را کسی هنوز یاد نگرفته است!
مراقب آدم هایمان #باشیم ..

.
.