بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت اول :
اخلاق، به معنای بی‌فکری، بی‌ تفاوتی وجمود نمی‌باشد، بلکه اخلاص هرکسی در عبادت پروردگار عالم بیشتر باشد، عاقل‌تر، فکورتر، خائف‌ تر و امیدوارتر می‌گردد.
حیات اخروی، پس از پایان محشر برای هر کسی چه هیچ توقفی در آن نداشته باشد و چه به حساب ما صدها سال متوقف گردد، یا در بهشت است و یا در جهنم؛ حال آیا ممکن است:
کسی به معادش فکر کند، اما به بهشت و جهنم فکر نکند؟!
کسی از قهر و غضب الهی و عواقب سوء مواضع و عملکرد خودش نگران باشدو به جهنم فکر نکند؟!
کسی مایل به لقاء الله باشد و شوق دیدار معبودِ محبوب با روسفیدی را داشته باشد، و به بهشت فکر نکند؟!
کسی نگران جدا شدن از محبّان حق تعالی و جمع شدن با اشرار باشد، و به جهنم و بهشت نکند؟!
بالاخره این عواقب، نتایج، مجازات‌ها و یا پاداش‌ها، یا در بهشت رخ می‌دهد و یا در جهنم، پس هر عاقل و مؤمنی که در امر آخرت می‌اندیشد، به بهشت و جهنم فکر می‌کند.
آیا عاقل‌تر، مؤمن‌تر و خالص‌ تر از اهل عصمت علیهم السلام را می‌شود متصور شد؟! آیا آنان به بهشت و جهنم فکر نمی‌کردند و یا برعکس،غایت تمامی تفکر شان همان بهشت و جهنم بود؟!
آیا در ادعیه‌ای که از امامان علیهم السلام رسیده است، خوف از جهنم و امید به بهشت بیان نشده است؟ مانند: دعای مجیر، زیارت عاشورا ... و یا دعای کمیل با این فرازها :
يَا إِلٰهِى وَسَيِّدِى وَرَبِّى، أَتُراكَ مُعَذِّبِى بِنَارِكَ بَعْدَ تَوْحِيدِكَ، وَبَعْدَ مَا انْطَوىٰ عَلَيْهِ قَلْبِى مِنْ مَعْرِفَتِكَ، وَلَهِجَ بِهِ لِسَانِى مِنْ ذِكْرِكَ، وَاعْتَقَدَهُ ضَمِيرِى مِنْ حُبِّكَ - ای خدای من و سرور و پروردگارم، آیا مرا به آتش دوزخ عذاب کنی، پس از اقرار به یگانگی‌ات و پس از آنکه دلم از نور شناخت تو روشنی گرفت و زبانم در پرتو آن به ذکرت گویا گشت و پس از آنکه درونم از باور به تو لبریز شد؟!(ادامه دارد...)