ﺧﻮﺍﺏِ ﺩﺧﺘﺮے ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ

ﺧﻮﺍﺏِ ﺩﺧﺘﺮے ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ
ﺩﺧﺘﺮﻡ ﺑﻮﺩ؛
ﺑﺎﺭﺍﻧﻢ ﺻﺪﺍﯾﺶ ﻣےﮐﺮﺩﻡ
ﻣﻮﻫﺎےِ ﺑﻠﻨﺪ؛
ﭘﻮﺳﺖِ ﺳﺒﺰﻩ
ﻭ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﻧﯿﺎ ﻧﻤﮏ ﻭ ﻧﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ ﻣےﮔﻮﯾﺪ
مامان؟
ﻣے ﮔﻮﯾﻢ
ﺟﺎﻥِ مامان ؟
ﻣےﮔﻮﯾﺪ
ﭼﺮﺍ ﺍﺳﻢِ ﻣﻦ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪ ؟
ﯾﺎﺩِ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻣےﺍﻓﺘﻢ
ﯾﺎﺩِ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕِ ﺑﺎﺭﺍﻧﯿﻢ
ﯾﺎﺩِ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍے ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺍﺷﮑﻬﺎﯾﻢ ﺑےﺗﺮﺱ ﺟﺎﺭے ﺷﻮﻧﺪ
ﯾﺎﺩِ ﺭﻓﺘﻦِ ﺯﻭﺩﻫﻨﮕﺎﻡِ ﮐﺴﺎﻧےﮐﻪ
ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣے ﺯﻧﻢ ﻭ ﻣےﮔﻮﯾﻢ
ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖِ ﺑﺎﺭﺍﻧﻢ ...
ﺑﻪ ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻝِ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺯﯾﺮِ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﺧﯿﺎﻝ ﻗﺪﻡ ﻣےﺯﺩﻡ
ﺑﺎﺯ ﻣےﮔﻮﯾﺪ
مامان؟
جان مامان ؟
ﻣﻦ ﻣﺜﻞِ ﺍﻭﻥ ﺑﺎﺭﻭﻧﺎ ﮐﻪ
ﺍﯾﻨﺠﻮﺭے ﺍﺷﮑﺎﺗﻮﺩﺭ ﻧﻤﯿﺎﺭﻡ؟
ﻭ ﻣﻨےﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺣﻮﺍﺳﻢ ﺑﻪ ﺍﺷﮑﻬﺎﯾﻢ ﻧﺒﻮﺩ . .
ﺑےﺷﮏ ﺭﻭﺯے ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎ
ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﻣے ﺷﻮﺩ
ﺑےﺷﮏ ﺭﻭﺯے
ﺑﺎﺭﺍﻥِ ﻣﻦ
ﺍﺷﮏِ ﺷﻮﻕِ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﻣےﺷﻮﺩ
ﺑے ﺷﮏ ... !