سفره، محرابِ کوچکی است که آدم‌ها در آن، تکه‌ای از عمرشان

سفره، محرابِ کوچکی است که آدم‌ها در آن، تکه‌ای از عمرشان را با هم تقسیم می‌کنند. نمک‌گیر شدن، یعنی پیوند خوردنِ رگ‌هایِ دو انسان به یک حقیقتِ مشترک. وقتی کسی نسبت به این پیوند بی‌تفاوت است، یعنی در دنیایِ او “حافظه‌یِ عاطفی” وجود ندارد. او مسافری است که در هر ایستگاه، تمامِ پیوندها را قطع می‌کند تا سبک‌بارتر پیش برود. اما زندگی بدونِ سنگینیِ این حرمت‌ها، یک دویدنِ بی‌مقصد است. از کسی که به نان و نمک پشت می‌کند، دوری کن؛ چرا که او پیش از تو، به “انسانیتِ” خودش پشت کرده است.