گفتم: « به جادوی وفا ، شاید که افسونش کنم »

گفتم: « به جادوی وفا ، شاید که افسونش کنم »
آوخ که رام من نشد ، چونش کنم ، چونش کنم ؟

از دل چرا بیرون کنم ، این غم که من دارم ازو ؟
دل را ، نسازد گر به غم ، از سینه بیرونش کنم

در بزم نوش عاشقان ، حیف است جام دل تهی
گر باده ی شادی نشد ، لبریز از خونش کنم

عاقل که منعم می کند ، زین شیوه ی دیوانگی
گر گویمش وصفی ازو ، ترسم که مجنونش کنم

محبوب می بوسد مرا ، من جان نثارش می کنم
سودای پر سود است این ، بگذار مغبونش کنم

سیمین ! به شام هجر او ، نیلینه دارم دامنی
از اختران اشک خود ، دامان ِ‌ گردونش کنم .. سیمین بهبهانی