◀◀◀◀◀◀با شب اگر از مهربانیت سخن گویم دل سنگ شب شرمسار از

◀◀◀◀◀◀با شب اگر از مهربانیت سخن گویم دل سنگ شب شرمسار از ظلمت خویش چشمه اشکهای روانی خواهد شد به پاییز خزان اگر گویم خود را میان طوفان خزانش ویران میکند▶▶▶▶▶