نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد

نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد ...
تو را ،
دلت را ،
صداقتت را ،
احساست را ،
با خودش یدک بکشد...
که هروقت از سرِ بی حوصلگی ،
از سرِ نبودنِ آرامشی،
آمد و سراغت را گرفت ،
حالت را پرسید ،
دلت را قل قلک داد و باز رفت و گم شد ،
تو بمانی و دنیایی اشک...
تو بمانی و چرا و اما و اگر ...
آنکه میرود باید می رفته ...
اصلا برایِ رفتن آمده بود ...
تو هم برو ...
تو هم خودت را از لحظه هایش که هیچ ،
از فکرش هم بگیر ...
تو باید تمامت بماند
برایِ او که تمامش تنها و تنها برایِ توست ...
ماندنی هرجا میرود با تــــو میــــرود...
تو هم نباشی خاطرت با او هست...