در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست

می رسم با تو به خانه ، از خیابانی که نیست !

می نشینی روبروم ، خستگی در می کنی

چای می ریزم برایت ، توی فنجانی که نیست !

باز می خندی و می پرسی که حالت بهتر است ؟!

شعر می خوانم برایت ، واژه ها گل می کنند

یاس و مریم می گذارم ، توی گلدانی که نیست !

چشم می دوزم به چشمت ، می شود آیا کمی

دستهایم را بگیری ، بین دستانی که نیست ؟!

وقت رفتن می شود، با بغض می گویم نرو

پشت پایت اشک می ریزم ، روی ایوانی که نیست

می روی خانه لبریز از نبودت می شود

باز تنها می شوم ، با یاد مهمانی که نیست !

بعد تو این کار هر روز من است

باور این که نباشی ، کار آسانی که نیست .