من چُنینم که می بینی و تو چنانی که می دانی..

من چُنینم که می بینی و تو چنانی که می دانی..

با کردار زشتم، طالب بهشتم، با آن که نکِشتم و دانه ای نهشتم، جز آنکه حُبّ تو را به دل سرشتم.
الهی!
اگرپستم، بنده ی توهستم
دلم را به رحمت تو بسته ام، وحالا در انتظار کرمت نِشسته ام
اگر ناقابلم، به درگاره تو سائلم و اگر بی حاصلم، به تقصیر و قصور خود قائلم و اگر جاهلم، به تو مایل و اگر منع نمایی به جاست و در این باب چون و چرا گفتنِ من خطا است.

امر، دست توست و جمیع مطالب پای بست تو است...
حلقه کوبِ باب کرمت و گدای در خانه ات..
حاجت دارد و به غیر از این درگاه، جایی سراغ ندارد و پیوسته تخم امید در مزرعه دل می کارد ؛
 تو میدانی و رحمت بی نهایت
است