Start Again (6)

Start Again (6)

زنگ تفریح بود.

یونا در کتابخانه مدرسه نشسته بود و مشغول نوشتن تکالیفش بود.

همه‌چیز آرام بود...

تا اینکه کسی صندلی روبه‌رویش را عقب کشید.

یونا حتی سرش را هم بلند نکرد.

ـ برو یه جای دیگه بشین.

صدای خنده‌ای آمد.

ـ از کجا فهمیدی منم؟

ـ چون فقط یه نفر انقدر مزاحمه.

جیمین دستش را روی سینه‌اش گذاشت.

ـ حرفت ناراحتم کرد.

ـ خیلی ناراحت شدی؟

ـ نه.

یونا آهی کشید.

ـ پس چی می‌خوای؟

جیمین یک برگه روی میز گذاشت.

ـ کمک.

یونا با تعجب نگاهش کرد.

ـ تو؟

ـ آره من.

ـ از من؟

ـ آره تو.

ـ داری شوخی می‌کنی؟

ـ نه، فردا امتحان داریم.

یونا چند ثانیه به او خیره شد.

ـ تو حتی یک صفحه هم نخوندی، مگه نه؟

جیمین لبخند زد.

ـ چرا، اسم فصل رو خوندم.

یونا نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد.

ـ باورم نمیشه.

ـ پس کمکم می‌کنی؟

ـ فقط این یه بار.

ـ قول میدم دانش‌آموز خوبی بشم.

ـ دروغ نگو.

جیمین خندید و صندلی را جلو کشید.

چند دقیقه بعد، یونا مشغول توضیح درس بود و جیمین با دقت گوش می‌داد.

البته تا زمانی که ناگهان گفت:

ـ تا حالا کسی بهت گفته وقتی درس میدی شبیه معلم‌ها میشی؟

ـ جیمین!

ـ باشه، باشه. ادامه بده.

یونا سرش را تکان داد.

این پسر واقعاً غیرقابل تحمل بود...

اما برای اولین بار، از نشستن کنارش آنقدرها هم ناراحت نبود.

ادامه دارد...