بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت دوم: به‌ مناسبت آغاز ماه شعبان:
اساساً دعاها را به چند صورت، می‌‌شود خواند؛ یک‌بار برای مطالعه و به‌عنوان متنی برای تفکر، می‌شود متن دعا را خواند. وقتی یک متن را مطالعه می‌‌کنیم، در واقع داریم کنجکاوی می‌‌کنیم که سر در بیاوریم در این متن، چه خبر است و چه مطالبی در این متن به ما منتقل شده است؟
وقتی یک مناجات بسیار خصوصی بین امیرالمؤمنین(ع) و خداوند متعال در جایی ثبت شده است، واقعاً باید کنجکاوی انسان برانگیخته شود؛ انسان باید سَرک بکشد، بررسی کند و ببیند در آنجا چه گفتگویی صورت گرفته است؟ فرض کنید شما پشت درِ اتاقی هستید که می‌دانید درون آن اتاق، امیرالمؤمنین(ع) دارد با خداوند مناجات می‌‌کند و صدای مناجات ایشان بلند است وشمامی‌‌توانید بشنوید. اگر شما مجاز باشید این صدا را بشنوید، آیا کنجکاو نمی‌شوید که بفهمید امیرالمؤمنین(ع) چه موضوعاتی را در مناجاتش با خدا مطرح می‌‌کند؟
وقتی دعایی از یک امام به ما می‌رسد، این دعا عصارۀ ایمان، تقوا و معرفت یک امام است و واقعاً مناجات شعبانیه عصارۀ وجود معنوی امیرالمؤمنین علی(ع) هست.
پس یک‌بار می‌‌شود این دعا را بابت مطالعه و از سر کنجکاوی خواند؛ یک‌بار هم می‌‌شود این دعا را از سر تفکر خواند، نه اینکه آدم بنشیند و موقع دعا خواندن، حتماً گریه بکند و این دعا را با سوز بخواند. واقعاً فرازهای این دعا خیلی تأمل‌برانگیز هستند؛ هم می‌‌توانند ما را به فکر وادار کنند و هم اگر کسی اهل فکر باشد، بهترین متن برای تفکر، متن همین دعاست.
خیلی‌ها می‌‌دانند که بهترین عبادت یا یکی از با فضیلت‌ترین عبادت‌ها، تفکر است، اما می‌‌گویند چگونه فکر کنیم؟ خُب یک راهش این است که متن مناجات شعبانیه را در مقابل خودمان بگذاریم و بعد از اینکه یک‌بار این دعا را با ترجمه‌اش، مطالعه کردیم یا از طریق مطالعۀ شرح دعا، با مضامین‌ این دعا آشنا شدیم یک‌بار دیگر برگردیم و با تفکر با این دعا برخورد کنیم.(ادامه دارد...)