اجتماعی

ميدانی جانم ؛
صبح‌ها همين كه صدایِ سوت کشیدنِ کتری رویِ اجاق را بشنوی، بویِ نانِ سنگکِ تازه‌يِ صبحِ زودِ پدر به مشامت برسد، و صدايِ صبحانه حاضر کردنِ مادر از آشپزخانه بیاید، يا وقتي عطرِ قرمه سبزي‌هايِ ظهرِ جمعه‌اش تويِ خانه مي‌پيچد و هوش از سَرت مي‌برد، همين كه چشمت ببينتشانُ گوشَت نفس‌هايشان را بشنود، همین که آغوشِ گرمشان را لمس كنيُ بگویي «چقدر دوستشان داری» يعني «صبحت بخير» شده ...!
جمعه و شنبه و روزهای دیگرش فرقي نمی‌کند، صبح‌هایِ بودنشان همیشه بخیر مي‌شود ...