پیش از آنکه زمستان تمام شود

پیش از آنکه زمستان تمام شود

part: 6

زمستان، مدرسه را آرام و ساکت کرده بود.

شیشه‌های راهرو سرد شده بودند و نور چراغ‌ها روی کف براق راهرو می‌لرزید.

آن شب، تهیونگ برای برداشتن کتابی به کتابخانه رفته بود.

وقتی برگشت، دید جونگ‌کوک در انتهای راهرو ایستاده و به پنجره نگاه می‌کند.

تهیونگ آرام گفت:

_ هنوز اینجایین؟

جونگ‌کوک برگشت.

چهره‌اش جدی‌تر از همیشه بود.

_ آقای کیم… می‌تونم چیزی ازتون بپرسم؟

تهیونگ به او نزدیک شد.

_ بفرمایید

جونگ‌کوک چند ثانیه سکوت کرد و بعد گفت:

_ شما هیچ‌وقت احساس کردین یه نفر وارد زندگی‌تون شده، بدون اینکه اجازه بگیره… و بعد فهمیدین که حضورش رو دوست دارین؟

تهیونگ نفسش را آهسته بیرون داد.

چشمانش آرام شد.

_ شاید

جونگ‌کوک با صدایی پایین ادامه داد:

_ من از روز اول، حضور شما رو حس کردم. و راستش… نتونستم نادیده‌اش بگیرم

تهیونگ پرسید:

_ چی رو؟

جونگ‌کوک نگاهش را مستقیم به او دوخت.

_ اینکه من به شما علاقه‌مند شدم

سکوت.

فقط صدای باد پشت پنجره می‌آمد.

تهیونگ برای چند لحظه حرفی نزد.

بعد آهسته گفت:

_ من هم همین حس رو داشتم

جونگ‌کوک چشم‌هایش را کمی باز کرد.

_ واقعاً؟

تهیونگ با صدایی عمیق و آرام پاسخ داد:

_ بله. فقط سعی کردم نادیده‌اش بگیرم، چون می‌ترسیدم

_ از چی؟

_ از اینکه درست نباشه. از اینکه کارمون آسیب ببینه. از اینکه… اگر بگم، چیزی که بین‌مون هست از بین بره

جونگ‌کوک آرام گفت:

_ ولی نگفتن هم داره نابودش می‌کنه

تهیونگ سرش را پایین انداخت.

_ می‌دونم

جونگ‌کوک یک قدم جلو آمد.

_ پس چی کار می‌کنیم؟

تهیونگ نگاهش را بالا آورد.

_ درستش می‌کنیم. آرام، محترمانه، بدون عجله

جونگ‌کوک لبخند خیلی کم‌رنگی زد.

_ این شبیه شماست

تهیونگ هم لبخند زد.

_ و این شبیه شماست که حتی وسط اعتراف هم شوخی می‌کنین

جونگ‌کوک برای اولین بار نفس راحتی کشید.

حالا دیگر حقیقت بینشان بود.