نماز آنگاه که با آداب خود همچون خشوع و دل سپاری به معبود

نماز آنگاه که با آداب خود همچون خشوع و دل سپاری به معبود انجام می گیرد، دل را آرام و اراده را مستحکم و ایمان را ژرف و امید را زنده می کند و سرنوشت انسان در دنیا و آخرت، وابسته به چنین دل و چنین اراده و چنین ایمان و چنین امیدی است. این است که توصیه به نماز، در قرآن و دیگر متون دینی از دیگر توصیه ها افزون تر است و چنین است که در اذانِ نماز، آن را از همه کارها بهتر اعلام می کنند.