.

.
دگر بیزارم از هر شیوه و هر گونه دل بستن
وَ اینکه خوب میدانم تو خوشبختی بدونِ من

مرا از خویش میرانی ، وَ با او قصه میسازی
وَ من تنها دگر حالا فقط در فکر برگشتن

تمام زخمم از شعر است و مرهم غیر از اینم نیست
چه حس مبهمی دارد ز درد خود غزل گفتن

نوازش های تو بعد از تو با هم هر دو میمیریم
وَ مردی میزند آتش به روح مرده ی این تن

برو "حوّای من" حالا که گندم راه بودن نیست
که عادت کرده این آدم به رسم ساده ی "رفتن "
.