ﻭقتیﺩﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ، ﺯﻣﺎنیﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻫﻤﻪ

ﻭقتیﺩﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ، ﺯﻣﺎنیﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺮﺍی ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ‏« ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺫهنی ‏» ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻮ : ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ .
ﻳﮏ ﺍﺑﺮ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ می ﺷﻮﺩ . ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺧﻮﺏ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ !
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍنی ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩهی ﺍﻳﻦ ﺗﻮیی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺑﺮ ﻧﮕﺎﻩ می کنی ﻳﺎ ﺍﺑﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻩ می ﮐﻨﺪ !
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺭﻋﺪ ﻭ ﺑﺮقی ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ می ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺑﺮ ﺳﻴﺎﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﻳﺪﻥ می ﮐﻨﺪ .
ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺗﻨﺪ ﻭ بی ﺍﻣﺎﻥ می ﺑﺎﺭﺩ .
ﺑﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎی ﺩﺭﺷﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ.
ﺣﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺗﻮیی ﻭ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎی ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ ﻫﺎیی ﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻗﻠﺒﺖ ﺭﺍ ﺗﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩﻩ.
ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ می ﺑﺎﺭی ﻭ ﺳﺒﮏ ﻭ ﺳﺒﮏ ﺗﺮ می ﺷﻮی .
ﺣﺎﻻ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻴﺮﻩ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻬﻨﻪ ﺁبی ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺑﺮی ﺳﻔﻴﺪ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﻼﻳﻢ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻧﺶ می ﮔﺬﺭﺩ.
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﻮ ...
ﺗﻮ ﺁﻥ ﺍﺑﺮ ﺳﻔﻴﺪ هستی ...