در بازی زندگی ...

در بازی زندگی ...

یاد می گیری:

اعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانه ...

مثل آویختن به طنابی پوسیدست ...‌

یاد می گیری:

نزدیکترین ها به تو ...

گاهی می توانند دورترین ها باشند ...

یاد می گیری:

آنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی ...

تا بتوانی یک روزی تمام خودت را بغل کنی و بروی ...

و در جایی که شنیده و فهمیده نشوی نمانی ...

یاد می گیری:

دیوار خوب است ...

سایه ی درخت مطلوب است ...

اما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست ...