ﻭﺍﺣﻪﯾﯽ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻭﺍﺣﻪﯾﯽ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺁﯾﯿﺪ،
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻧﻢ.
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻥ ﺭﮒﻫﺎﯼ ﻫﻮﺍ، ﭘﺮ ﻗﺎﺻﺪﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﯽﺁﺭﻧﺪ، ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭﺍﺷﺪﻩ ﺩﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮﺗﻪ ﺧﺎﮎ.
ﺭﻭﯼ ﺷﻦﻫﺎ ﻫﻢ، ﻧﻘﺶﻫﺎﯼ ﺳﻢ ﺍﺳﺒﺎﻥ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﭙﻪ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻥ، ﭼﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ:
ﺗﺎ ﻧﺴﯿﻢ ﻋﻄﺸﯽ ﺩﺭ ﺑﻦ ﺑﺮﮔﯽ ﺑﺪﻭﺩ،
ﺯﻧﮓ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﻣﯽﺁﯾﺪ.
ﺁﺩﻡ ﺍﯾﻦﺟﺎ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ، ﺳﺎﯾﻪ ﻧﺎﺭﻭﻧﯽ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﯾﺖ ﺟﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺁﯾﯿﺪ،
ﻧﺮﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ، ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﺮﮎ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﭼﯿﻨﯽ ﻧﺎﺯﮎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻦ.
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺳﭙﻬﺮﯼ
ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺁﯾﯿﺪ،
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻧﻢ.
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻥ ﺭﮒﻫﺎﯼ ﻫﻮﺍ، ﭘﺮ ﻗﺎﺻﺪﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻣﯽﺁﺭﻧﺪ، ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭﺍﺷﺪﻩ ﺩﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮﺗﻪ ﺧﺎﮎ.
ﺭﻭﯼ ﺷﻦﻫﺎ ﻫﻢ، ﻧﻘﺶﻫﺎﯼ ﺳﻢ ﺍﺳﺒﺎﻥ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ
ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﭙﻪ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﭘﺸﺖ ﻫﯿﭽﺴﺘﺎﻥ، ﭼﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ:
ﺗﺎ ﻧﺴﯿﻢ ﻋﻄﺸﯽ ﺩﺭ ﺑﻦ ﺑﺮﮔﯽ ﺑﺪﻭﺩ،
ﺯﻧﮓ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﻣﯽﺁﯾﺪ.
ﺁﺩﻡ ﺍﯾﻦﺟﺎ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ، ﺳﺎﯾﻪ ﻧﺎﺭﻭﻧﯽ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﯾﺖ ﺟﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﻣﯽﺁﯾﯿﺪ،
ﻧﺮﻡ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ، ﻣﺒﺎﺩﺍ ﮐﻪ ﺗﺮﮎ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﭼﯿﻨﯽ ﻧﺎﺯﮎ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻦ.
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺳﭙﻬﺮﯼ
- ۶۶۴
- ۲۱ اسفند ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط