یه وقتایی میشینی زل میزنی به دیواراتاقت وفکرمیکنی به اینک

یه وقتایی میشینی زل میزنی به دیواراتاقت وفکرمیکنی به اینکه چه قدرتنهایی.....
یه صداهایی ازبیرون میادومیدونی اینایی که حرف میزنن خانوادتن...
ولی هیچی ازحرفاشون نمیفهمی...‌‌یه کم دیگه که بهشون فکرمیکنی
میبینی ازشون متنفرهم هستی ....اخرقصه اونجایی نیست که ازهمه متنفرمیشی نه این تازه شروع یه زندگی دوبارست
یه زندگی خیلی ترازحال الانت......
توخودت میگردی ومیبینی فازعشق وعاشقی نیست وانن یک کاملا فرق داره این فازتنهاییه...
فازه سیاهییه .....زندگیت سیاه میشه
توظاهرت میخندی میخندی میخندی بهشون وفکرمیکنن خودتولوس کردی چیزیت نیس وتوتودلت داری بهشون فحش میدی ومیگی متنفرم ازهمتون.....
واینقدرتنهامیشی که درداتو....بایه مجازی ترازخودت میگی ومیفهمی ایناگناهی ندارن که چرت وپرتایه زندگی توروبخان بخونن یاگوش کنن ......امااگریه جایی نگی خفه میشی ونمیتونی.....
وبغض زندگی اینقدرمیزنه تایه روزشاهرگشوخودت بادستات میزنی.