بین دو راهی ماندم و تو

بین دو راهی ماندم و تو
نمی دانی چه حس بدی دارد، اینکه ندانی ماندنی هستی یا رفتنی!
شازده کوچولو می گفت: گل من گاهی بداخلاق و کم حوصله و مغرور بود اما ماندنی بود و همین ماندنی بودنش بود که او را تبدیل به گل من کرده بود.

حالا در این تب و تاب بودن و نبودن هایت، تکلیفم را نمی دانم.
نمی دانم گل من هستی یا فقط در این شلوغی، خیلی خاص روییده ای تا توجه من را برای همیشه به خودت جلب کنی.!!
لحظه ای بیا و این فکر و خیال های من را سامان بده و بعد هرجایی که خواستی برو.
خواستی کوچ کن.
جایی که فکرم هم به تو نرسد یا اصلاً همین جا بمان تا رویای دست نیافتنی ام باشی.

شازده کوچولو می گفت تو مسئول آنی می شوی که اهلی اش کرده ای.
تو مسئول گلت هستی.

اما کاش می فهمیدی هیچ سوالی سخت تر از همین سوالی نیست که مدت هاست فکرم را به خودش مشغول کرده است.  
همین سوالی که مدام از خودم می پرسم و هیچ جوابی برایش پیدا نمی کنم.

راستی... تو گل من هستی یا نه؟