در گودال‌زمان‌رسوب‌کرده ام...

در گودال‌زمان‌رسوب‌کرده ام...
درتوقف‌وقت‌های‌گران
درحاصل‌جمع‌منفی‌ومثبت
ازتوکم‌شدم...
به‌توجمع‌زدم...
ودراخرمن‌تنهارسوب‌کرده‌ام!
درعمق‌شبی‌پرازهیاهو...
درانتظاراعجازیک‌حضور‌رسوب‌کرده‌ام...!
بعدازتو...همه‌چیزبامن‌درمن‌رسوبی‌شده‌است...
وخیالت‌جمع‌است...
من‌در‌رخوت‌شبانگاهی‌کسی‌دراوج‌بی‌کسی‌نخواهم‌نشست!...
توبدان‌درتلاشم‌برای‌برانگیختن‌خموش‌اماره*ام،،
امادراین‌حسرت‌ازنوهم‌اغوش‌شدن‌باتورسوب‌کرده‌ام!
درتاب‌خوردن‌هایی‌درخلوتی‌از‌جنس‌تواحمقانه‌درتن‌پوشی‌از‌گرمای‌تن‌تو،عریان‌درتورسوب‌کرده‌ام...
دریک‌نیازمبرم‌دریک‌فضای‌چندوجبی‌درحصارتو،پرپناه‌تو
خلع‌سلاح‌درپی‌نگاه‌تو،بی‌صدا
من‌تنهابی‌تو‌در‌چه‌شبهای‌پروهمی‌رسوب‌کرده‌ام!
درابهام‌ناگهانی‌بی‌وجودی‌تو
درچه‌روزهایی‌‌درچفت‌خیال‌دستهای‌تو‌فرورفته‌ام...
وچه‌بی‌گمان‌درکنج‌یک‌قفس
تنهاو‌وامانده‌ودرمانده‌رسوب‌کرده‌ام...!
درلباس‌عروسکی‌صامت
باچشمانی‌براق‌با"لبخندی‌دوخته‌شده‌بر‌لب"
باگونه‌هایی‌گلگون،خالی‌ازاشک...رسوب‌کرده‌ام!
دربطن‌حماقت‌ها
خاطره‌ی‌اشیان‌ها
ازنیامدن‌ها
انتظارها
من‌درتوباخیال‌ها
من‌درخودم‌بارویاهارسوب‌کرده‌ام...!
آری...من‌رسوب‌کرده‌ام!!!
رسوب!