ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﺟﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ

ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﺟﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﺑﺎﺯﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻢ ﻭ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ،ﻣﻦ ﺭﻭ ﺳﯿﺎﻫﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺭﺣﻤﺘﯽ ﺑﯽ ﺩﺭﯾﻎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻋﯿﻮﺑﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ...
ﻣﺮﺍ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﮐﻨﻢ؟ﻭﻟﯽ ﺻﺪﺍﯾﺖ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻏﻮﺵ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﮐﺮﺍﻧﺖ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ...
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺑﯿﺮﺍﻫﻪ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﺭﯼ ﺑﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺧﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﺎﺩ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺍﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺩﻟﻬﺎﯼ ﺭﻣﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻮ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ ﺍﻡ ﺻﺒﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻣﻦ ﺑﺴﻮﯼ ﺗﻮ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ
ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ!
ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺶ...
ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺑﺴﭙـــــﺎﺭﻡ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺩﻫﯽ،
ﯾﺎ ﺣﺘـــــﯽ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﯽ؟
ﺑﻨــﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ