در منتهای غربت من خانه ای بساز

در منتهای غربت من خانه ای بساز
وآن دل به ناز و عشوه ی چشمان من بباز
می خواهم از ترانه ی مرغان آسمان
آهنگ زندگی بنوازی بر این فراز
هر شب گلی برای دلم هدیه می کنی
می بویم از دو دست تو گلهای نیمه باز
من با تو مثل میخک و پروانه می شوم
رازی ست از تبار غزلهای دلنواز
ویرانه ام که می زنم از خاک خود صدا
ای نام عاشقت که شدی عین چاره ساز ...