سلام, رفتم که نیام, ولی...

سلام, رفتم که نیام, ولی...
بعد از ی مدته دو هفته ای ویس رو نگاه کردم.
خیلی خیلی خوبید.
جمله, یا گفته ای واسه تشکر از این دریای محبت پیدا نکردم.
اسمه کسی رو نمیارم که خدای نکرده کسی از قلم نیفته.
واقعأ دیدنه این کامنتا واسم شوک برانگیز بود.
فراموش نمیشید, با اینکه آلزایمر بیماریه این روزهایه ماست.
همیشه منتظر میمونم تا بتونم واستون جبران کنم.
خواهرای خوب, داداشای بزرگوار اگه پسته کسی رو لایک نمیزمم یا کامنت نمیذارم به بزرگیه خودتون ببخشید. اگه بودم از امروز جبران میکنم.
ی دلنوشته：


اینجا فضای مجازی است.
جایی که اسمش با خودشه, شاید مجاز بودن به نحوه نشون دادن خودمون, به شمایل آرزوهامون.
جایی که کمبودهای زندگی و سرخوردگیهای اجتماعی بی هزینه جبران میشه.
اینجا با سواد بودن, پولدار شدن , خوشتیپی و زیبایی به راحتی دست یافتنی ست. اینجا جاییست که شاهزاده سوار بر اسبه دختران شدن آسان, و پری رؤیایی پسران شدن راحت است.
اینجا بازار فروش آدمهای ایده آل است.
یک بازار زیبا و شاید هم دوست داشتنی.
اینجا میتوان بی هزینه , بهترین بود.
کافی ست کمی دروغ بلد باشیم و
ایمان و انسانیت را قربانی کنیم.
نمیدونم بگم, به فضای مجازی خوش آمدید یا ...
بی خیال
اینجا مراقبه خودتون و خوبیهاتون باشید.


کسی کاغذ سفید را قاب نمیگیرد , برای ماندگار شدن باید حرفی برای گفتن داشت.


برادر کوچک شما امیر