پارت شش

پارت شش
ادامه دفترچه خاطرات
اونجا بود.
خودش.
با لباس های خاکی و پاره، با دست هایی که از شدت گرفان اسلحه میلرزید.
چشماش دیگه مثل قبل خالی نبود.
او لحظه....... پربودن. از خشم، ترس، و شاید چیزی مثل عشق.

دست بندم رو برید، منو بلند کرد.
من حتی نمیتونستم راه برم.
ولی اون حتی نگذاشت پاهام زمینو حس کنن.
(وای خدا من غش.. )

توی مسیر برگشت، فقط یه جمله زیر لب گفت، طوری که فقط خودم شنیدم:

ـ اگه یه ساعت دیگه رسیده بودم، دبگه هیچوقت نمیبخشیدم خودمو.

اون شب وقتی، توی چادر نشسته بودم، زخم هام پانسمان سده بودن و هوا سرد بود، دوباره همون دفترجه باز کردم
و نوشتم:
تئودر،
فرمانده ای پشت نقابش یه قلب میتپه،
امروز برای من جنگید.....
نه فقط به عنوان یه پزشک، نه یه سرباز،
بلکه به عنوان زنی که دیگه شک نداره،
تو همون نقطه ی امن وسط این جهنمی.... که اسمش جنگه.

تو را ارزو نخواخم کرد هیچوقت!
تو را لخطه ای خواهم پذیرفت
که با دل خود بیایی، نه ارزوی من


ــ ورونیکا