گاهی

گاهی
شب ها می پرم از خواب
خودم را می بینم
که سال هاست چیزی نمی گوید
و خیره شده است به تاریکی

دست می گذارم روی شانه اش
قاب عکسی را نشانم می دهد
که خنده ی کودکی
پشت شیشه اش گیر کرده است

گاهی
شب ها خیره می شوم به تاریکی
و خودم را می بینم
که سال هاست
چیزی نمی گوید...