امام صادق علیه السلام:

امام صادق علیه السلام:

اِنَّ صاحِبَ الدّینِ فَکَّرَ فَـعَـلَـتهُ السَّکینَةُ وَ استَـکانَ فَـتَواضَعَ وَ قَنِعَ فَاستَغنی وَ رَضیَ بِما اُعطیَ وَ انفَرَدَ فَکُفیَ الخوانَ وَ رَفَضَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرّا وَ خَلَعَ الدُّنیا فَتَحامَی الشُّرورَ وَ اطَّرَحَ الحَسَدَ فَظَهَرتِ المَحَبَّةُ وَ لَم یُخِفِ النّاسَ فَـلَـم یَخَفهُم وَ لَم یُذنِب اِلَیهِم فَسَلِمَ مِنهُم وَ سَخَت نَفسُهُ عَن کُلِّ شَی‏ءٍ ففازَ وَ استَکمَلَ الفَضلَ وَ اَبصَرَ العافیَةَ فَاَمِنَ النَّدامَةَ؛


آدم دین‏دار چون می ‏اندیشد، آرامش بر جان او حاکم است. چون خضوع می‏ کند متواضع است. چون قناعت می‏ کند، بی‏ نیاز است. به آنچه داده شده خشنود است. چون تنهایی را برگزیده از دوستان بی ‏نیاز است. چون هوا و هوس را رها کرده آزاد است. چون دنیا را فرو گذارده از بدی‏ ها و گزندهای آن در امان است. چون حسادت را دور افکنده محبتش آشکار است.مردم را نمی ‏ترساند پس از آنان نمی‏ هراسد و به آنان تجاوز نمی‏ کند پس از گزندشان در امان است. به هیچ چیز دل نمی‏ بندد پس به رستگاری و کمال فضیلت دست می ‏یابد و عافیت را به دیده بصیرت می‏ نگرد پس کارش به پشیمانی نمی‏ کشد.

امالی (مفید) ص 52، ح 14