لبانم در حسرتِ

لبانم در حسرتِ
بوسه هایِ نچیده از لبانت
واژگان را به حصر در ،
سراچه یِ سکوت تبعید کرد ،،
حالا روزهاست
سخن نگفته ام ،،
برایِ شکستِ این خاموشی
یک بوسه یِ تو کافی ست ،
تا سطرهایِ سرخِ عشق
از آسمانِ دهانم
سویِ تو پرواز کنند ،،،




‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌