دلم ارامش میخواهد...به اندازه ی خوردن یک فنجان چای کوتاه باشد..!یا به اندازه ی قدم زدن روی سنگفرش خیس پیاده رو طولانی...!فرق نمیکند فقط ان لحظه رامیخواهم ان لحظه که تمام سلول های بدنم ارام میگیرند.