پارت ۱۴:روان پریش

پارت ۱۴:روان پریش
"ستاره برای فرد دیگری می درخشید، اما این من بودم که به او خیره میشد"
(Rose)
"بابت ورود همتون به این مهمونی سپاس گذارم"
مهمانان جیغ و هورا کشیدند و طولی نکشید که صدای دست زدن ها بلند شد.
"ما امشب، مهمان ویژه ای داریم. لطفا با تشویق هاتون همراهی اش کنین"
یونگ شی با غرور و اعتماد به نفس روی صحنه ایستاد.
"سلام به همگی..."
سخنرانی کوتاهی در رابطه با گذشته و آینده ی کاپارا کرد.
اینکه چه زحمت ها کشیده و چه عرق ها براش ریخته شده.
تهیونگ، خیره به سولار، تمام مدت مهمانی را سر کرد.
هرچند که سولار تماما، در کنار یوجین به سر میبرد.
بعد از اتمام مراسم، یکی از نگهبان ها درخواست ملاقات داد.
با شک و تردید به حیاط پشتی رفت که با یونگ شی مواجه شد.
یونگ شی پشت به تهیونگ، درحال برانداز عمارت چوی بود.
"چرا اومدی؟"
"چون اون عوضی اینجا زندگی میکنه، کنار تو"
یونگ شی حتی برنگشت! ولی همین جمله به تنهایی کافی بود تا تهیونگ به سمتش یورش کنه.
"آقای کیم! آقای کیم!"
نگهبان سخت در تلاش بود تا تهیونگ رو کنار بزنه. و موفق هم شد.
هرچند که دیر بود...
محافظین یونگ شی حیاط پشتی رو محاصره کردن. هیچ کس جرات قدم برداشتن را نداشت. ولی تهیونگ هیچ کس نبود. او کیم تهیونگ از خاندان کیم بود. و اگه خاندان کیم اراده کنن، عمل میکنن.
نگهبانی به سمتش قدم برداشت.
و بعد یکی دیگه.
تا اینکه شد یک به شش.
از پسش برنمی آمد.
نگهبان اول تهیونگ رو به سمت زمین انداخت و تهیونگ هم، به خاطر مشکل این اواخرش نتونست دفاع کنه.
نگهبان شروع کرد مشت زدن به صورت تهیونگ. زد و زد. یکی پس از دیگری. زد و زد.
آنقدر که تهیونگ به زور نفس می کشید و هرنفسش، شدیدا باعث سوزش معده اش میشد.
"کافیه"
همین کافی بود تا نگهبان دست از زدن مشت های پی در پی بردارد. چشمان تهیونگ همچنان برق خاصی داشت.
انگار که همه ی اینها براش یه خواب باشند.