مهدی جان

مهدی جان!
چشمانم نه ضریح حسین علیه السلام را دید و نه چهره‌ی دلربای شما را.
پاهایم نه کربلا رفت، نه تا کوی شما قدم برداشت.
دستانم نه به ضریح شش‌گوشه رسید، نه به دامان شما.
بیچاره این دل عاشق من!💔
حالا باید بنشیند حسرت‌هایش را یکی یکی بشمرد و آه بکشد..
راستی آقاجان!
اسم‌ جامانده‌ها را کجا نوشتید؟
روی یک کاغذ جا شدیم؟
یا آنقدر زیاد هستیم که فقط در قلب تو جا می شویم؟.
زیر قبّه ما را هم یاد کنید، همانجا که بارها دعایتان کردیم.
سفر بخیر، غریب‌ترین زائر حسین علیه السلام