سالهاست در روان بسیاری از ما زنی و مردی این چنین، به تابو

سالهاست در روان بسیاری از ما زنی و مردی این چنین، به تابوت خاطرات پیوسته اند... ما بر سر اسکلت های بی جان آن ها می نشینیم و دعا می کنیم زنده شوند همچون روز اول ... غافل از این که این خاطره سال هاست مرده است و ما در حسرت یک مرگ باقی لحظات عمر خود را خواهیم کشت .... کافی ست بپذیریم از آن لحظه های خوش تنها دو اسکلت باقی مانده است و بس ... ولی ما هنوز زنده ایم و می توانیم هزاران لحظه زیبای دیگر خلق کنیم، تنها کافیست بخواهیم این دو اسکلت بی جان را در آرامش خاطرات رفته رها کنیم و دوباره به زندگی سلام دهیم