ﺳُﮑﻮﺕ ﺑِﻪ ﻭَﻗﺖِ ﻓَﺮﯾﺎﺩ

ﺳُﮑﻮﺕ ﺑِﻪ ﻭَﻗﺖِ ﻓَﺮﯾﺎﺩ
ﺩَﺭﺩ ﺑِﻪ ﻭَﻗﺖ ﺩَﺭﻣﺂﻥ
ﺍَﺷﮏ ﺑِﻪ ﻭَﻗﺖِ ﺷَﻮﻕ
ﺭَﻓﺘَﻦ ﺑِﻪ ﻭَﻗﺖِ ﺻَﺒﺮ
ﺍﺗﺎﻕ ﻫــﺎﯾﻤﺎﻥ ﻣﻠﻮ ﺩﺭﺍﻡ ﺭﻧﺞ ﻫــﺎﺳﺖ
ﺑﯽ ﭼﺘﺮ ﺑﺎﺭﯾﺪﯾﻢ ﻭ ﺩﺭﯾﺎ ﺷﺪﯾﻢ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭼﻬــﺎﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭﮮ ﺗﻠﺦ
ﭼﻪ ﺷﺒﻬــﺎ ڪًـﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫــﺎﯾﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫــﺎﻥ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺳﯿﻤﺎﻧﯽ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺷﻨﻮﺍ ﺑﻮﺩ ﯾﺎ ﻣﺎ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺍﺯ ﺳﺨﻦ؟
ﺫﻫــﻨﻤﺎﻥ ﺗﻮﺩﻩ ﺍﮮ ﺍﺯ ﭼﺮﺍﮮ ﻫــﺰﺍﺭﺍﻥ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﯽ ﭘﺎﺳﺦ ﺷﺪ
ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ ﭘﺎﺯﻝ ﺷڪًـﺴﺘﻪ ﮮ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝ ﺑﻨﺪ ﺯﺩﯾﻢ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﯾﻢ
ﺷﻌﺮ ﮔﻔﺘﯿﻢ
ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﻫــﻤﯿﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﻫــﺎ ﺳﻘﻮﻁ ڪًـﺮﺩﯾﻢ
ﺭﯾﺸﻪ ﺯﺩﯾﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ ،ﺍﺷڪًـ، ﺗﻨﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﯽ ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ ﺷڪًـﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﯾﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻫــﺎﮮ ﻣﺠﻬــﻮﻝ ﻭ ﮔﻨﮓ
ﺩﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ڪًـﺮﺩﯾﻢ ﺑﻪ ڪًـﻠﯿﺪ ﻫــﺎﮮ ﺳﺮﺩ
ﺷﯿﺎﺭ ﺯﺧﻢ ﻫــﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﻭﺍﮊﻫـ ﻫــﺎ
ﻭ ﺗﻘﺴﯿﻤﺶ ڪًـﺮﺩﯾﻢ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻧﯽ ڪًـﻪ ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﺑﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﭘﻮﭼــﯽ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ
ﺗَﻘﺂﻃُﻊ ﺯِﻧﺪﮔﯽِ ﺗَﮏ ﺗَﮑﻤﺂﻥ ﺍُﺗﺎﻕ ﻫــﺂﯾﯽ ﭘُﺮ ﺍَﺯ ﺗَﻨﻬــﺂﯾــﯽ ﺳﺖ
ﺩَﺭﺩﻫــﺂﯾِﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑِﻪ ﺍَﺷﺘﺮﺍڪً ﻣﯿﮕُﺬﺁﺭﯾﻢ ﺩَﺭ ﺍﯾﻦ ﺗَﻨﻬــﺎﯾﯽ ﺑﯿڪًـﺮﺁﻥ