ساعت های زیادی

ساعت های زیادی
پشت پنجره می نشینم
وآدمارو تماشا می کنم
آدمایی که تندتند راه می روند
حتما یک جایی کسی دارن که منتظرشونه
اونایی که یه گوشه ایستادن
قطعامنتظر کسی هستند
که نفس نفس داره میاد
اما آدمایی که سرشون پایین
وآروم وتنها قدم می زنند
حتما دارن به کسی که نیست
فکر می کنند
بنظرم
لذتی که در<<انتظار محاله>>هست
در<<وصال>>نیست
بعضی آدمارو باید یک بار دید
ویک عمر بهشون فکر کرد...