ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﺴﭙﺎﺭﯼ؟

ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﺴﭙﺎﺭﯼ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻣﯿﺰﺑﺎﻥ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎﺷﯽ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺣﻠﻘﻪ ﯾﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﺳﭙﯿﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻧﻢ ﺑﯿﺎﻭﯾﺰﯼ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺷﺒﻨﻢ ﻫﺎﯼ ﺍﺷﺘﯿﺎﻕ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻫﺪﯾﻪ ﺩﻫﯽ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻓﯿﺖ ﺷﺮﻡ ﺑﯿﺎﻣﯿﺰﯼ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺑﺨﻮﺭﯼ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﺷﮑﯽ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺩﺭﺧﺸﺪ
ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﺟﺎﺭﯾﺴﺖ
ﻭ ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻝ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺻﺪﺍﯾﺖ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻣﺎﻧﺪ
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻫﺎ ﻧﺠﻮﺍ ﮐﻨﯿﻢ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺍﺯ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﭙﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﺑﯿﺎﻭﯾﺰﯼ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﺎﻍ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺍﺭﺩﯾﺒﻬﺸﺘﯽ ﮐﻨﯽ؟
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ......