ﺗﻮﯼ ﻧﺎﭘﯿﺪﺍﯼ ﻏﻢ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺗﻮ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺧﻠﻮﺕ ﺁﯾﯿﻨﻪ ﻭﺍﺭﻡ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ ﺩﺳﺖ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ
ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﺭ ﺁﻣﺪ ﺳﺮﻡ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺣﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺭﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﭼﺮﺍ ؟
ﺩﻝ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﻃﺮﺡ ﻣﻌﻤﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺩﺭ ﺯﻻﻝ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻑ ﺷﺒﻨﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ
ﺍﺩﻋﺎﯼ ﻗﻄﺮﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻭﺯﻥ ﺩﺭﯾﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﻭﻗﻒ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ