ﺯُﻟﻒ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﻧﺪﻫﯽ ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ

ﺯُﻟﻒ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﻧﺪﻫﯽ ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ
ﻧﺎﺯ ﺑُﻨﯿﺎﺩ ﻣَﮑُﻦ ﺗﺎ ﻧَﮑَﺘﯽ ﺑُﻨﯿﺎﺩﻡ
ﻣﯽ ﻣَﺨﻮﺭ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮐَﺲ، ﺗﺎ ﻧﺨﻮﺭﻡ ﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮ
ﺳَﺮ ﻣَﮑِﺶ، ﺗﺎ ﻧَﮑِﺸﺪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻓﻠﮏ ﻓﺮﯾﺎﺩﻡ
ﺯﻟﻒ ﺭﺍ ﺣﻠﻘﻪ ﻣﮑﻦ ﺗﺎ ﻧﮑُﻨﯽ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﻡ
ﻃُﺮِﻩ ﺭﺍ ﺗﺎﺏ ﻣَﺪِﻩ ﺗﺎ ﻧﺪﻫﯽ ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ
ﯾﺎﺭ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻣَﺸﻮ ﺗﺎ ﻧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﯾﺸﻢ
ﻏﻢ ﺍَﻏﯿﺎﺭ ﻣﺨﻮﺭ ﺗﺎ ﻧﮑُﻨﯽ ﻧﺎﺷﺎﺩﻡ
ﺭُﺥ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﻓﺎﺭﻍ ﮐُﻨﯽ ﺍﺯ ﺑﺮﮒ ﮔُﻠﻢ
ﻗﺪ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳَﺮﻭ ﮐﻨﯽ ﺁﺯﺍﺩﻡ
ﺷﻤﻊ ﻫﺮ ﺟﻤﻊ ﻣَﺸﻮ ﻭَﺭ ﻧﻪ ﺑﺴﻮﺯﯼ ﻣﺎﺭﺍ
ﯾﺎﺩ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻣﮑُﻦ ﺗﺎ ﻧَﺮَﻭﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﻡ
ﺷُﻬﺮﻩ ﯼ ﺷﻬﺮ ﻣَﺸﻮ ﺗﺎ ﻧَﻨﻬﻢ ﺳﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﺷﻮﺭ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻣَﻨِﻤﺎ ﺗﺎ ﻧﮑُﻨﯽ ﻓﺮﻫﺎﺩﻡ
ﺭﺣﻢ ﮐﻦ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﺴﮑﯿﻦ ﻭ ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩﻡ ﺭَﺱ
ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺩﺭ ﺁﺻﻒ ﻧﺮﺳﺪ ﻓﺮﯾﺎﺩﻡ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﺯ ﺟﻮﺭ ﺗﻮ ﺣﺎﺷﺎ ﮐﻪ ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﺭﻭﯼ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺗﻮﺍﻡ ﺁﺯﺍﺩﻡ