نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد            تو را ،

نگذار هرکس که آمد و ماندنی نشد            تو را ،
               دلت را ،
                        صداقتت را با خودش یدک بکشد...  
که هروقت از سرِ بی حوصلگی ،   
از سرِ نبودنِ آرامشی،     
آمد و سراغت را گرفت ،                     حالت را پرسید ،    
                   دلت را قل قلک داد و باز رفت و گم شد ،
تو بمانی و دنیایی اشک...      
             تو بمانی و چرا و اما و اگر ...    
آنکه میرود باید می رفته ...     
    اصلا برایِ رفتن آمده بود ...       
  تو هم برو ...