از تو

از تو
چه مانده است مرا؟
جز قاب عکسے شکسته
و لبخندے بے تصویر
که هر روز
تخیلم به هم مے دوزد قاب را
و نگاهم
نقاشے مےکند تصویرت را
.
اما
مگر مےتوان
به فراموشے تو کوچ کرد
وقتے
تو
یادگارے شده اے
و هر روز
در سپیده دمان
یادت تازه تر
و نامت بلند آوازه تر!؟
.