سلام بانوهااا پارت جدید خدمتتون

𝐇𝐢 𝐰𝐞𝐥𝐜𝐨𝐦𝐞 𝐭𝐨 𝐦𝐲 𝐩𝐚𝐠𝐞 𝐬𝐰𝐞𝐞𝐭𝐡𝐞𝐚𝐫𝐭✨
سلام بانوهااا پارت جدید خدمتتون 💋
حمایت فراموش نشه 🫶
𝙋𝙖𝙧𝙩8
دریک
فلش بک به دو هفته قبل از سانحه
ساعت ۶ بود. تندی از دانشگاه بیرون زدم و به سمت محل کارم رفتم. اره این دنیا بهم نشون داده بود حتی اگرم خانوادت از پس مخارج مالیت بر بیان ، باز دلیل نمیشه که خودت کار نکنی. البته راستش تنها کمک مالی ای که خانوادم تو این سال های اخیر انجام دادن، همون فرستادن من به پاریس بود.
اونا نمی‌تونستن از پسر بی عرضشون که نتونست راه اونارو به خوبی ادامه بده حمایت کنن.
به سمت کافه ی خیابون گریین قدم برداشتم‌.
صاب کار:هی پسر کجا بودی؟ حواست هست شیفتت شروع شده؟
گفتم: ببخشید واسه تاخیر. امروز کمی کلاس طول کشید.
و رفتم و از کمد لباس کارم رو پوشیدم و به سمت پیشخوان رفتم.
من آدمی نبودم که بتونم به شلوغی کافه عادت کنم همیشه سکوت و خلوت بودن رو ترجیح می دادم اما بیشترین چیزی که روی مخم بود لوکاس، همکارم بود.
اون یه عوضی قلدر بود که، وقتی دبستانی بودیم همیشه من رو اذیت و مسخره می کرد.
هنوزم تحقیر هایی که اونموقع بچه بودم توی مغزم در حال حرکت بودن.
فلش بک به زمان دبستان:
"اینجارو ببین یه پسر بازنده که آبروی مامان و باباش رو برده"
"واقعا چطوری میتونی انقد ضعیف و بی عرضه باشی حیف اون خانواده ات"
تمام مدت صداهای خندشون مثل اکو تو مغزم می‌پیچید.
خودم رو سرزنش می کردم که شاید اگه واقعا انقد بی عرضه نبودم، اسم و رسم خانواده ام رو هدر نمی‌دادم‌.
تو اون مدرسه پر از تنش بودم و همیشه باید بچه های پولدار کوفتی که همیشه نمرات بالا داشتن رو تحمل میکردم.
ولی تعجبی هم نداشت که چرا اینجا بودم چون منم یه بچه پولدارم اما از نوع بی عرضش.
دیگه نمی‌تونستم نگاه های تحقیرآمیزشون و اون حرف هاشون رو تحمل کنم و شروع کردم برای تلاش کردن نبودن یک بی عرضه. تا حدیم موفق بودم ولی انگار اونا قرار بود من رو همون بی عرضه ببینن.
نقطه ی مثبت حرف هاشون این بود که باعث شدن توی دوره راهنمایی خودمو بیشتر بالا بکشم و کسی حق نداشته باشه که من رو بی عرضه خطاب کنه.
و از این بابت ازشون متشکرم. ولی برای همیشه حرفاشون یه سوراخ بزرگ تو مغزم باز کرد یک حفره ی عمیق از هزاران هزار فکر پلید.
شاید نمی‌تونستم همچین آدمی که زندگی بچگیم رو به گند کشید تو یه مکان تحمل کنم ولی مجبور بودم.
#fic
#Recovery_tears