ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﺎﻓﻪ ﯼ ﺷﻠﻮﻍ

ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ﺩﺭ ﯾﮏ ﮐﺎﻓﻪ ﯼ ﺷﻠﻮﻍ
ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺪﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﻭ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ؛ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ ؛ ﻋﺸﻖ ﻫﺎ ﺭﺍ .
ﺩﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﻓﻪ ﭼﯽ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻗﻬﻮﻩ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ
ﺳﺮﺩ ﺑﺸﻮﺩ _ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ ﺑﮕﻮﯾﺪ
ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺧﯿﺎﻟﺖ ؟
ﺟﻮﺍﺑﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻢ
ﻭ ﺯﯾﺮِ ﻟﺐ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﺎﻓﻪ ﭼﯽ !
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﻧﻤﯿﺮﺩ
ﺑﺎﻭﺭِ ﺑﻮﺩﻥِ ﺩﺳﺘﯽ
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻋﺸﻘﯽ
ﺗﻠﺨﯽِ ﻗﻬﻮﻩ ﭘﯿﺸﮑﺶِ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺁﯾﻨﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﻓﻪ ﺍﺕ
ﻗﻬﻮﻩ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﯾﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ
ﭼﻪ ﺗﻠﺦ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﺣﺎﻝِ ﺭﻗﺼﻨﺪﻩ ﺍﯼ
ﺣﻮﺍﻟﯽِ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭﯼ ﻫا

شاعر عادل دانتیسم