کاش امشب مَن بودم و تو،

کاش امشب مَن بودم و تو،
یه کُرسی و یک کاسه آجیل و دو اَنار ..
سیبِ سُرخ هَم باشد ، بَد نیست ..
اصلاً سیبِ سُرخ و اَنار و آجیل هم نبود، نبود..
مُهم ، «بودنِ» توست ..
ولی جانِ عَزیزت هَرچه را حَذف می‌کنی، کُرسی را حَذف نکن ..
کُرسی از اوجبِ واجبات است برای من و تو ..
هَمین که کنارِ هم بِنشینیم و
پاهایِمان را زیرِ کُرسی هُل دهیم،
چه شبِ یلدایی شَود ..
کنارِ هم..
کنارِ هم ..
کنارِ هم ..
ولی مَن از این شانس‌ها ندارم که طولانی بگذرد ..
به سُرعت برق و باد صُبح می‌شود ..
امّا همین هم حالِ خوبیست ..
راضیم به تو ..
فقط ای کاش تو هَم راضی بودی ..