من زیر ﺑـﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﯿـــــــــــﺮ ﺑـﺎﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻡ

من زیر ﺑـﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﯿـــــــــــﺮ ﺑـﺎﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻡ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫـﻮﺍ ﮐـﻪ ﻣﯽ ﺷــﻮﺩ ﺩﻝ ﺩﺍﺩ ﺩﻝ ﮐﻨـــﺪﻡ
ﺗـــﺎ ﺩﺭ ﻗـﻔـــﺲ ﺑـــﻮﺩﻡ ﻧﻤـﯽ ﻓﻬﻤﯿــــــــﺪﻡ ﺁﺯﺍﺩﻡ
ﺩﺭ ﺑﻨـــــــﺪﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﯿـــﺎﺩ ﺩﻝ ﮐﻨـﺪﻡ
ﺩﺭ ﺟـﺎﺩﻩ ﻫـﺎ ﺩﺭ ﺷﻬــﺮﻫــﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﭼــﻪ ﻭ ﺑـــــﺎﺯﺍﺭ
ﻫﺮﺟــــﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﯾــﺎﺩ ﺗﻮ ﺍﻓﺘــــﺎﺩ ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻡ
ﺷﺐ ﻫﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕــﯽ ﻧﻈﺎﻣــﯽ ﺩﺭ ﮐﻨـــﺎﺭﻡ ﺑـــﻮﺩ
ﺑﺎ ﺿﺮﺑــــﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﯿﺸـــﻪ ﯼ ﻓﺮﻫــﺎﺩ ﺩﻝ ﮐﻨـــﺪﻡ
ﺳﺠــــــــﺎﺩﻩ ﻭﺍ ﮐـﺮﺩﻡ ، ﺩﻋـﺎ ﮐﺮﺩﻡ ، ﺻﻔﺎ ﮐﺮﺩﻡ
ﮔﻔﺘـــﻢ : ﺧﺪﺍﯾــــﺎ ! ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺩﺍﺑﺎﺩ ! ﺩﻝ ﮐﻨﺪﻡ !
ﺍﺯ ﺗـــــــﻮ ﮐﻪ ﺧﯿﻠـــــﯽ ﻋﺎﺷــــﻖ ﺷـــــﺎﻩ ﺧـﺮﺍﺳـﺎﻧﯽ
ﯾﮏ ﺷﺐ ﻣﯿﺎﻥ ِ ﺻﺤﻦ ﮔﻮﻫﺮ ﺷﺎﺩ ، ﺩﻝ ﮐﻨﺪم