فیک رنگ های درد

فیک رنگ های درد
پارت ¹³


[سکوتِ پر از معنا، مثل یک پرده‌ی نازک که بین خاطرات و واقعیت کشیده شده.]

تهیونگ (بعد از لحظه‌ای مکث): می‌دونی... بعضی وقت‌ها درد، رنگ داره.
رنگ‌هایی که فقط آدم‌هایی که درد کشیدن، می‌تونن ببیننشون.

[ا.ت سرش رو به آرامی تکون می‌ده، انگار داره حرف تهیونگ رو با تمام وجودش درک می‌کنه.]

تهیونگ (ادامه می‌ده): رنگ‌های درد... همیشه سیاه و غمگین نیستن.
گاهی قرمزِ خشم،
گاهی خاکستریِ سکوت،
و گاهی هم سفیدِ اشک‌هایی که نمی‌ریزن.

[ا.ت دست تهیونگ رو می‌فشاره، مثل یه قول ناگفته که هر دو دارن.]

ا.ت (با اطمینان): و هر رنگی که باشه، ارزش دیدن داره.
چون تو اون رنگ‌ها زندگی کردی، جنگیدی، و هنوزم ایستی.

[تهیونگ لبخند کمرنگی می‌زنه، اشک‌هایش به آرامی جاری می‌شن، اما این بار سبک‌تر، مثل رهایی.]