همیشه حرفهایت را با کسی بزن که ...

همیشه حرفهایت را با کسی بزن که ...
به جغرافیای کلمات و احساست آشناست ...
کسی که بتواند وقتهایی که شبیه یک کوه یخ میشوی ... آفتابی شود ... و آبت کند ...آرام ... آرام
بعد چکه چکه هایت که لیز میخورند و می آیند پایین با دستانش صبورانه براند لای موهایت...
کسی که می داند وقتهایی که سکوت میکنی...
یعنی حرفهایت عجیب گیر کرده اند ...
کسی که نا گفته های تو را خوب ... میفهمد.......