ما در زمینی قابل اشتعال زندگی می کنیم.همیشه آتش هست،همیشه

ما در زمینی قابل اشتعال زندگی می کنیم.همیشه آتش هست،همیشه خانه ها از دست می روند و زندگی ها گم می شوند.ولی هیچ کس چمدانش را نمی بندد و به چراگاهی امن تر نمی رود.فقط اشک شان را پاک می کنند و مردگان شان را دفن می کنند و بچه های بیشتر می آورند و پای شان را در زمین محکم تر می کنند.چرا؟دلایل خودمان را داریم.چه دلایلی؟از من نپرسید.از خاکستری بپرسید که روی دماغ تان می نشیند.

جزء_از_کل استیو_تولتز